Πλεκτάνη

 

Παράξενα ζώα γύρω μου

κι εγώ δυο μάτια μες την εκπληκτική νύχτα

το σώμα μου νερό και ξεραμένα φύλλα˙

στο βάθος μια πυρκαγιά απελπισμένη.

 

Κρατώ στα χέρια μου μια ονειροπαγίδα

και την λέω πλεκτάνη

καθώς τα θύματά της λιμπίζονται το άπειρο.

 

Απόψε είμαι δίχως ρίζα

(τι τύχη μοναδική)

κι όλοι οι άνθρωποι με είχαν διώξει απ’ τις φωλιές τους

καθώς ο θάνατος τους έπλενε τρυφερά τα πόδια μα εγώ

μα εγώ τραβιέμαι στην Σταδίου

με τον Απρίλη να φυσάει μες την τσέπη μου.

 

Ένα σινεμά για τις αμαρτίες μου.

Μια ταινία για αυτά που δεν φεύγουν από πάνω μου ποτέ.

Ένας μύθος για το τελευταίο μου μεθύσι.

Ένα άλογο να το σκοτώσω

να μην μου πει κανείς μετά: «Δεν ήξερα».

 

Ταξιδεύω σαν αστέρι στους γκρεμούς

σαν σύννεφο στην εθνική

σαν χαραμάδα στο πατζούρι μου.

Μπαίνω σ’ αντίθετες κατευθύνσεις˙

πάντοτε κάτι που με σώζει διαμαρτύρεται.

 

Σκέφτομαι γυναικείες φούστες ξαπλωμένες

παράξενα μαχαίρια σ’ εξαιρετικές πτήσεις

αιώνιες θάλασσες να σέρνονται στα πόδια μου

πατρίδες που δεν θα με δεχτούν ποτέ

ζευγάρι με την καθημερινότητά μου.

Είμαι σπίτι.

 

Το φως δεν έχει τίποτα ανθρώπινο.

Αιχμαλωτίζεται καμιά φορά σε οικόπεδα που δεν είχαν καμιά τύχη,

σε νυχτερινά κέντρα κάτω από πατημένα γαρύφαλλα,

σε φωτογραφίες που σε ξέχασαν.

Οι άνθρωποι παραμονεύουν πάντα στο σκοτάδι.

 

Τ’ όνειρο είναι ένα ταξί μέσα στη νύχτα.

Σταματάω εδώ.

Θα κυλήσω μόνος ως το τέλος.

Η γλώσσα μου πρησμένη απ’ τ’ αγκάθια.

 

22/02/2014

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: