Αυτά τα λόγια

 

τα βράδια που ανοίγαμε τα φτερά και πετάγαμε

οι άνθρωποι έβγαιναν στις ταράτσες να μας χαιρετήσουν –

δήθεν πως είμαστε περίεργα όντα

που κουβαλούν περίεργα μηνύματα

όταν κατάλαβαν ότι δεν τους φέρναμε τίποτα

κι ότι πετούσαμε μόνο για μας

κανείς δεν έβγαινε πια στις ταράτσες

κι εμείς συνεχίζαμε ανέμελοι

σαν νυχτοπούλια που δεν θέλουν να ξαναδούν το πρωινό αστέρι

 

ύστερα κάποιος είπε ότι είναι παράλογο οι άνθρωποι να πετούν

και ξαναβγήκαν στις ταράτσες – αυτή την φορά με καραμπίνες

και πυροβόλησαν τα σύννεφα για εκφοβισμό

 

οι άνθρωποι-κυνηγοί μας κυνήγησαν για χρόνια

και πλήθυναν μέσα σ’ αυτά τα χρόνια

κι έκαναν παιδιά σιδερένια στα σιδερένια χρόνια

και τα ‘μαθαν κι αυτά να κυνηγάνε ανθρώπους-πουλιά

κι είπαν πως οι άνθρωποι-πουλιά αψηφούν τον μεγάλο νόμο της βαρύτητας

και φανάτισαν τα πλήθη εναντίον των ανέμων

υπέρ των μετάλλων

και ψήφισαν κυβερνήσεις και νόμους εναντίον των πτήσεων

κι έφτιαξαν δορυφορικές παγίδες

κι υψηλής τεχνολογίας ιπτάμενους ανιχνευτές

κι όλ’ αυτά, όλο αυτό το μίσος,

μόνο και μόνο για εμάς˙

 

καθώς τα σύννεφα μας κρύβουν

και τα φτερά μας κρέμονται μαραζωμένα

αποφασίσαμε πως η τελευταία μας εμφάνιση

θα ‘πρεπε να σημαίνει κάτι

και γράψαμε αυτά τα λόγια

 

αυτά τα λόγια – δεν μπορεί

– κάτι θα σημαίνουν για κάποιον

 

ακούγονται πυροβολισμοί

τα σύννεφα διαλύονται μέσα στις σφαίρες

μόνο και μόνο για μας

ακούμε τον θάνατο να σκαρφαλώνει

σε ύψη που δεν αντέχει

 

14/02/2014

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: