Διαμαρτυρία

Είναι κάτι βραδιές κουρασμένες

με κουρασμένους ανθρώπους

κουρασμένα λόγια

και πολλές καρέκλες.

 

Τότε, μ’ ένα πριόνι στο χέρι διαμαρτύρομαι.

Ύστερα, αφήνω χαρτιά στον άνεμο.

 

Έρχονται πουκάμισα προς το μέρος μου.

Λευκά πουκάμισα σιδερωμένα.

Οι πινακίδες σχηματίζουν κλοιό:

τα πριόνια κι οι άνεμοι απαγορεύονται.

 

Κόβω τον άνεμο χωρίς ελπίδα.

 

Συλλαμβάνουν τα χαρτιά

τα οδηγούν στο κρατητήριο.

 

Απολογούμαι ότι είναι κενά.

 

Τέλος, με ρωτάνε:

Γιατί δεν κάθεσαι;

 

Κάθομαι στο πάτωμα.

 

Τότε, στην κουρασμένη βραδιά

οι κουρασμένοι άνθρωποι σηκώνονται

και ψάχνουν τα κουρασμένα λόγια στα λευκά χαρτιά.

 

Οι άνεμοι ενώνονται.

 

 

Φεβρουάριος 2014

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: