Θα γράψω τίποτα στο μέλλον

 

ανοίγω

είμαι χαρταετός

 

μην μου μιλάς για τίποτα

κρεμιέμαι στον σπάγκο

περιμένω τον καιρό

 

με πας δεξιά

μου τραβάς τα μαλλιά

μ’ αφήνεις στον άνεμο

 

πέφτω ολομόναχος

πεθαίνω από ψηλά

 

ήταν ο ορίζοντας εκεί

 

έτσι, χάσαμε κι οι δυο

στέλναμε γράμματα

δεν είδαμε ποτέ

ταχυδρομεία

 

ή ότι έπρεπε ν’ αντιταχθούμε μέχρι να σπάσει

το τελευταίο κόκαλο

 

αύριο θα ‘μαστε τα ερείπια

μιας ξεχασμένης λύπης

σήμερα εκπροσωπούμε έναν εθισμό

 

πάντοτε γίγνεσθαι μ’ αστέρια

 

 

6 Απριλίου 2013

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: