Επίκληση στον Αρθούρο Ρεμπώ

Καθώς ξυπνούν οι νύχτες μέσα μου

κι η σκιά της γλώσσας υποχωρεί ασθμαίνοντας

έλα αιώνιε Εσύ,

γίνε μου φάντασμα

και σκέπασε όλες μου τις εποχές

με το θρόισμά σου.

 

Γίνε μου άρνηση

σωστό μακελειό

και δείξε μου εκείνο το καράβι που τρελαίνει τ’ άφταστο.

 

 

Γίνε μου ο Βερλαίν σου να γίνω Εσύ

να σ’ αρνηθώ

να με πυροβολήσεις που σε έθαψα

κάποτε απ’ το Παρίσι ως το Λονδίνο

εγώ κουτσός μες τις εκλάμψεις μου

κι εσύ στο μάταιο κούτελο να σπας την πέτρα.

 

 

Μύρισε ο κόσμος άρνηση.

Γι’ αυτό αρρωσταίνω πάντα με ταξίδι

προσφεύγω σ’ αδιέξοδα στενά.

 

 

Σαν γίνω Εσύ, θα πω:

«δεκαεννιά χρονώ είχα καταβροχθίσει έναν πολιτισμό

διασχίζω ακόμα σαν τρελός

τις ράχες των ωκεανών».

 

 

Η κόλασή μου όλα τα ενδεχόμενα.

Διακύβευμά μου ο Άλλος.

 

 

Τώρα να πέσουνε κι αυτοί οι δρόμοι

στήθους οδόφραγμα και δηλητήριο άνοιξης –

κάνε με τώρα Αρθούρε

άρνηση κάθε εποχής –

ξέρω,

μια γρατζουνιά η Κομμούνα στο εφηβικό σου μπράτσο –

κάνε με άρνηση κάθε εποχής

ν’ αφήσω την σκουριά  στον ήλιο της

και τους ναούς να ρίξω

τρέχοντας μακριά

ορμώντας μέσα σ’ όλους τους ορίζοντες.

 

 

Έτσι, μου εξηγείς:

«άλλο η σάρκα άλλο το σύννεφο

άλλο που ζωγραφίζω αστέρια στην άθλια γη

να καθρεφτίζονται τα ύψη».

 

 

6 Απριλίου 2013

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: