Το αηδόνι

Σου λέω πως δεν υπάρχει μουσική

Όπως το ψέμα είναι στο αίμα μου

Κι όπως της αλήθειας η φωλιά γκρεμίζεται και πέφτει.

Σου λέω πως οι ιδέες κεκλιμένες χτίζονται

Για να ‘ρθει μια ριπή να τις τραντάξει

Σου λέω πως οι άνθρωποι φημίζονται

Για σχίσμα ανάμεσα στο λόγο και την πράξη

Είμαι απ’ αυτούς που πάντα περπατούν

Το ίδιο ανάμεσα σε μυρωδιές νοσοκομείου

Ανάμεσα σε λεμονιές και λιόδεντρα

Ή σε νυχτερινές, στάσεις λεωφορείου.

Κι άμα σου λέω πως δεν υπάρχει μουσική

Είναι γιατί το αηδόνι λάκισε

Τούτα τα βράδια μείναν μόνα τους

Σαν το κλουβί του που έκλαψε και τσάκισε.

 

Αύγουστος 2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: