Τα πρώτα μάτια

Την κάθε μέρα κατακτώ την ηλικία. Θυμάται κανείς εκείνη την εικοσιτετράωρη σταθερότητα, την αναγκαιότητα του πρωινού και του βραδιού, κείνο τον Ιωνικό νόμο του μεσημεριού˙ τότε δεν έφευγα όταν το κάθε βλέμμα φτερούγιζε˙ γιατί τα βήματα τα γερμένα καταγράφονται πάνω στους τράχηλους των ανηφορικών δρόμων και τους σκληρούς ώμους των ουρανών;

Γιατί οι φωταψίες της μνήμης δεν φωτίζουν; – καίνε, τα μάτια τσούζουν απ’ τις γροθιές των αυγερινών˙

Τότε, όταν πετιόταν σαν ζαριά η κάθε συνήθεια

Τότε, που θα την πιάσω απ’ το χέρι

χάριν α ν ε π ί σ τ ρ ε π τ ω ν  ν ι κ ώ ν

χάριν  α δ ι α φ ο ρ ί α ς

των μεγάλων κινήτρων της δημιουργίας

                                               που δεν θα υπάρξει

του μεγάλου – και πάλι! – έρωτα

που δεν θα έρθει ποτέ.

Θα πεθάνω άυπνος – πανευτυχής

το θυμάμαι

2004

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: