ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

Το τέλος όλων των χρωμάτων – κι απ’ τη σιωπή είναι που ξεκινώ. Όλα τα βήματα έχουν εντυπωθεί στο δρόμο αυτό, με μια ερασιτεχνική αφέλεια κι υπομονή. Ακολουθώντας κανείς τα υστερικά στολίδια φτάνει στις πηγές των οδών, πέρα απ’ τη γνώση του κακού των χειμώνων. Εδώ.

Έχω αγύρτικη κράση. Κι όλες οι αναθυμιάσεις των τελματωμένων σκέψεων με τ’ ανοιξιάτικο μου πέρασμα, θα κατακάτσουν. Ας με πάρει, λοιπόν, η νύχτα. Ας με καταπιεί η σιωπή. Τούτες οι ώρες σφύζουν από πυροβολισμούς και μνήμες, από έξαλλους χαιρετισμούς, αντιστοιχίες, από παρόμοιες εκτάσεις και μια υδάτινη μελαγχολία που αυλακώνει κάθε πικρία. Θα με θυμηθεί το πέταγμα το ψηλό;

Το τέλος όλων των χρωμάτων˙ μετά, η προοπτική. Όλα τα ορατά που διακλαδίζονται σαν σ’ όνειρο – η ανατομία του κόσμου – ο βολβός του θεού που χορεύει, που μας γελάει, που δεν υπάρχει.

Εγώ κρατώ τις παρτιτούρες των ουρανών, για τη μαεστρία της φύσης και του δισταγμού, για τα ομοιώματα που θρηνούν σαν άνθρωποι, για μια αλλιώτικη συγγένεια και τα παιδιά τα μεθυσμένα λουσμένα σε χιλιάδες ευφρόσυνους ήλιους.

Πυρετός…παρά το νερό το απόκοσμο που σκαρφαλώνει στα μηλίγγια μου. Περνάω απ’ τις τελευταίες μεγαλουπόλεις προς το ησυχαστήριο των αστεριών.

Άχνα.

Είμαι ένας θεός. Με ακατανόητο το γέλιο στην πιο πικρή στιγμή και το μυαλό μου διψασμένο για ενοχή.

 

2004

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: