ΧΑΡΤΗΣ

Τα όνειρά μου είναι βουβά κι υπόκωφα σαν την καταστροφή. Τα σπίτια τα ζώα σαπίζουν χρόνια τώρα και ξερνάνε τους ανθρώπους τους έρημους δρόμους. Μια λεπτή ειρωνεία θα πληγιάσει τις φλέβες σου. Θα γίνω καράβι – ήσουν η θάλασσα. «Μην δίνεις κουράγιο στις σκέψεις σου, θα σε θάψουν ζωντανό»…
Ανέβαινα τα μονοπάτια κατά τα στόμια της νύχτας. Μ’ έκλεβαν οι σκιές που χόρευαν στο φεγγαρόφωτο μέχρι να ξημερώσει. Απολαμβάνω πάντα τη φρίκη σκεφτικός, καπνίζοντας.

Είμαι δω ακόμη. Κάποια τραγούδια άγραφα που γκρινιάζουν, τα σεντόνια μου που κλαίνε, τα παπούτσια μου μεθυσμένα αλητεύουν στους δρόμους.
Την φωτογραφία την πήρε ο άνεμος ένα καλοκαίρι – αν ποτέ της κιτρίνιζε θα ‘χε το μυστήριο του αγκαθιού και του βράχου. Ούρλιαζε η άμμος το βράδυ έναν θρήνο δικό της κι εγώ υψωνόμουν πάνω απ’ το κύμα, γοργά….

Οι φίλοι μου είναι ασήμαντα νεκροί και ζούνε δίχως αύριο. Έχω ανέλπιστα εξεγερθεί και σκαλίζω τον ουρανό για να κλέψω το υλικό του μέλλοντος. Θα τους κλέψω φωτιά για τα κατακάθια του χιονιού το χειμώνα και τις αυτοκτονίες του Σαββατοκύριακου…

«Μα γιατί στήνουν στον τοίχο τους κάμπους»;
«Θα εκτελέσουν το χρώμα»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: