ΠΕΡΑΣΜΑ

Τα πρωινά μετά τις αϋπνίες, θα νίβομαι στους υγρούς ορίζοντες, εκεί που οι κορυφές της Αττικής στυλώνουν τον ουρανό κι εκεί που τ’ αφρισμένα νησιά φιλεύουν γη την θάλασσα.
Θ’ αναχωρώ.
Με τα χείλη στυφά και τα μάτια τσουγμένα. Το παντοτινά λαμπρό μου βλέμμα θα χάνεται πίσω απ’ τα δέντρα και τους δρόμους, στις ζωές των περαστικών, τους αναθεματισμούς και τις επικλήσεις τους.
Μια φωνή θα με καίει.
Και του έρωτα η μορφή, αλγεινή.
Θα περάσουν τα χρόνια.
Μια ζωή σκιερή σε φευγαλέες αβύσσους.
Ο άντρας θα καπνίζει, σκεφτικός, σιωπηλός.
Στις πρύμνες των ονείρων, στα κατάρτια των πόλεων, στα λιμάνια των ερώτων.
Νοσταλγία μου για κείνα που φύγαν.

Τι να έρθει σε άγνωστες μέρες;

Έχω πάλι να φεύγω…

Πλανεμένα μου μάτια! Δεν σας γέννησε σώμα. Με αυτές τις στάχτες, του νεκρού θεού, ξαπλώστε τώρα. Ζωγραφίστε το σώμα της πίκρας κι αυτό το αλαφροΐσκιωτο «Γιατί;», που οι γενιές ρωτάνε τον Πάνα.

Οι αγνές αμαρτίες που μ’ έδεσαν.
Η καρδιά μου η αγνή που λάθεψε.
Δεν έχει γυρισμό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: