ΣΟΦΟ

Τα παραμύθια που σ’ εξημερώνουν η άγρια φύση που σ’ εκπαιδεύει – και δεν την ξέρεις. Χανόσουν πάντα στη νυχτερινή λεωφόρο˙ τα μαύρα σου μαλλιά που ‘σβηναν μες τις σκιές, τα λευκά σου χέρια άφαντα μες τα φώτα. Γεννημένη από αιώνες κι ο δρόμος σου κλεμμένος, μια γέφυρα που δεν θα την διασχίσεις, ούτε κανείς, ποτέ. Κι έγινες θρησκεία, σαν επίλογος, τόσο αναγκαία, σαν συμπέρασμα˙ και μεγαλώνοντας βρίσκεις τα παραμύθια πιο σοφά απ’ τα παιδιά που τα ξέρουν και δεν στα εξηγούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: