ΛΕΥΚΟ ΛΕΡΩΜΕΝΟ

Χρωστάω στο μέγεθος της θάλασσας
τις διαρροές
τη μνήμη και τη λήθη.

Πάντα οι ορίζοντες.
Πάντα εκείνοι.

Λευκό λερωμένο για τα χέρια σου
λευκό με γεύση
λευκό όταν συνάντησα το παρελθόν –
– ανακωχή με όνειδος.

Στο βάθος,
οι δρόμοι όλοι εξακολουθούν.

Μα εδώ είναι πέτρες πολλές και υλικά οικοδομών. Κάθε μέρα ασφυξία, κάθε μέρα πόλεμος. Είμαι παράπλευρη απώλεια και πληρώνω κι εισιτήριο! Τι να πεις! Καμιά φορά, όλα συνηθισμένα, όλα βαρύ περπάτημα.

Και δεν υπήρχε εκείνο το «κάποτε» που ξεκινούν οι εξομολογήσεις. Δεν υπήρχε.
Υπήρχε μόνο το πολύ πραγματικό ζήτημα της ομορφιάς.
Υπάρχει ακόμα.
Μιλάω για το πέρασμα του χρόνου.
Μιλάω για σκισμένες σελίδες.
Μιλάω όλο μιλάω και τι λέω;

Λέω για παλιά ναρκοπέδια ενεργά.
Λέω γι’ ανθρώπους που έχασαν τα αγαπημένα τους δέντρα.
Λέω για πλοία που βρέθηκαν να αιωρούνται.

Λέω για μένα,
όταν περπατώ ανάποδα τους δρόμους
όταν ανησυχώ τις νύχτες
όταν σκοντάφτω στα γνώριμα
όταν γητεύω την τρέλα με ντέφι και χορό.

Ζητιανιά και αγάπη
κι οι δρόμοι μονάχοι τα βράδια.

14/3/2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: