Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΜΟΥ.

Το βράδυ, καθώς ανασαίνω.

Το πρωί που τρέχω, ουρλιάζω, πουλάω, σηκώνω τηλέφωνα, όλο συνεννοούμαι και δεν υπάρχει τίποτα όλα κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό όλα σε φόντο αγοράς και τα προϊόντα κι η χοντρική κι οι άνεργοι κι οι υπάλληλοι κι οι άγνωστοι παραγωγοί του πλούτου κι εγώ στη μέση ή στην άκρη, δεν έχει σημασία κι εγώ κάπου εκεί, γράφω την ποίησή μου.

Να μη σας νοιάζει.
Άλλη δουλειά δεν έχετε;

Το ψωμί μου βγάζω ρε, το ψωμί μου.

Κι αν είναι άνοιξη η καρδιά μου σκοτεινή κι οι πρώτες νωχέλειες καταφτάνοντας νωρίς από το Νότο.

Ω πόσο πνίγομαι!
Ω πόσο καίγομαι!
καμιά φορά…

Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: