ΣΤΡΑΜΜΕΝΟΣ ΠΑΝΤΑ

Γυρνώ
και βλέπω πίσω μου πατρίδες
μπροστά μου κώδικες
και δίκτυα μεγαλουπόλεων.

Ωστόσο

Ο έρωτας είναι μια σταλιά παιδί
τ’ ασίγαστο πάθος του, τα μικρά του τα πόδια
η αθάνατη πείνα του.

Τι άλλο;

Μπροστά μου θάλασσες
παγκόσμιοι χώροι
γεωμετρίες βλεμμάτων
αποτυπώματα ιστοριών
παλιές εποχές
στρώματα κι αδιάβροχα –
για τις άστεγες μέρες των χειμώνων.

Κι εγώ;

Εγώ υπάρχω
όταν τα λόγια περιττεύουν

αλλά δεν είμαι κραυγή

μόνο το είδωλό μου προσεύχεται θρηνώντας

μόνο το είδωλό μου

κι ο κόσμος;

στίχος που τσαλακώθηκε
καμιά φορά
και σιωπηλός βηματισμός.

Δεν είμαι ευγνώμων για το τίποτα
καθόλου δε με νοιάζει.

Μάρτιος 2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: